Wściekłość gwiazd (2026)

Jemma pracuje jako funkcjonariuszka ISOP w rzeczywistości, która z dnia na dzień coraz mniej przypomina uporządkowany świat. Znikają dzieci, pojawiają się martwe zwierzęta, a w różnych miejscach odnajdywane są osobliwe figury przypominające strachy na wróble. Dla policji są to początkowo oddzielne zdarzenia, lecz Jemma zaczyna widzieć między nimi wzór. Problem w tym, że równocześnie nawiedzają ją powtarzające się wizje. Obrazy są na tyle intensywne, że granica między snem, przeczuciem i tym, co rzeczywiście wydarzyło się podczas służby, staje się niepewna. Funkcjonariuszka próbuje zachować zawodową dyscyplinę, choć kolejne ślady prowadzą w stronę zjawisk, których nie da się wpisać do standardowego raportu. Liczba porwań rośnie, społeczne napięcie narasta, a pojawiające się symbole zaczynają sugerować związek z praktykami okultystycznymi. Jemma nie wie, czy wizje są ostrzeżeniem, objawem kryzysu, czy częścią siły stojącej za zaginięciami. Im głębiej wchodzi w sprawę, tym większe staje się ryzyko, że trop dotyczy nie pojedynczego sprawcy, lecz czegoś zdolnego zagrozić znacznie większej liczbie ludzi. Dochodzenie staje się więc również próbą ustalenia, czy własnym zmysłom można jeszcze ufać. Presja rośnie również dlatego, że każde kolejne zniknięcie może potwierdzić jej podejrzenia, ale równocześnie oznacza, że śledczy znowu pojawili się za późno.