Wdowia Zatoka (2026)

Tom Loftis kieruje niewielką wyspiarską miejscowością u wybrzeży Nowej Anglii i ma dość patrzenia, jak kolejne szanse na rozwój omijają mieszkańców. Jako burmistrz stawia więc na turystykę, modernizację i promocję miejsca, które według niego potrzebuje przede wszystkim pieniędzy oraz odrobiny rozsądku. Problem w tym, że większość sąsiadów wierzy w wielowiekową klątwę. Miejscowe legendy opisują mgły, sztormy, nawiedzone budynki i nieszczęścia, które mają powracać według dobrze znanych znaków. Tom traktuje ostrzeżenia jak przesądy odstraszające gości, dopóki podczas kampanii mającej zainteresować wyspą media nie zaczynają dziać się rzeczy trudne do wyjaśnienia. Ludzie znikają, dawne przestrogi niespodziewanie pasują do bieżących wydarzeń, a kolejne lokalne rytuały przestają wyglądać jak niewinna tradycja. Szczególnie uporczywie próbuje przekonać burmistrza Wyck, mieszkaniec doskonale znający historie przekazywane tu od pokoleń. Tom nadal szuka racjonalnych odpowiedzi, lecz jednocześnie musi chronić społeczność i utrzymać projekt, od którego zależy ekonomiczna przyszłość wyspy. Każdy krok w stronę nowoczesności zdaje się budzić następny fragment jej ponurej przeszłości. Wkrótce urzędnik walczący wcześniej z zabobonami zaczyna sprawdzać stare reguły nie dlatego, że nagle polubił legendy, ale dlatego, że ignorowanie ich może mieć bardzo konkretne, niebezpieczne konsekwencje.