Nietykalni (2011)

Philippe mieszka w paryskiej rezydencji i od wypadku na paralotni porusza się na wózku. Potrzebuje osoby, która będzie pomagać mu w codziennych czynnościach, dlatego wraz z asystentką prowadzi rozmowy z kolejnymi kandydatami. Większość z nich stara się wypaść możliwie profesjonalnie. Driss przychodzi z zupełnie innego powodu: potrzebuje podpisu potwierdzającego udział w rekrutacji, żeby nie stracić zasiłku. Nie ma doświadczenia, nie ukrywa braku zainteresowania posadą i traktuje rozmowę jak formalność. Philippe proponuje mu jednak okres próbny. Zderzenie dwóch sposobów życia zaczyna się niemal od razu. Driss musi nauczyć się opieki nad człowiekiem z porażeniem czterokończynowym, a jednocześnie nie zamierza rozmawiać z pracodawcą tonem pełnym ostrożności i współczucia. Wprowadza do uporządkowanego domu własne zasady, muzykę i bezpośrednie poczucie humoru. Philippe z kolei pokazuje mu świat sztuki, koncertów i luksusu, który dotąd był dla niego odległy. Zawodowy układ stopniowo przeradza się w przyjaźń opartą na szczerości. Obaj mierzą się także z problemami poza rezydencją: Driss z sytuacją swojej rodziny, a Philippe z samotnością oraz korespondencją z kobietą, której nigdy nie spotkał. Obaj zaczynają wpływać na swoje decyzje, choć żaden nie próbuje udawać terapeuty ani wybawcy.