Stowarzyszenie Umarłych Poetów (1989)

Elitarna Akademia Weltona w 1959 roku nie pozostawia uczniom wiele miejsca na własne pomysły. Todd Anderson rozpoczyna tam naukę w świecie podporządkowanym tradycji, dyscyplinie i oczekiwaniom rodziców. Nieśmiały chłopak trafia do pokoju z Neilem Perrym, jednym z najlepszych uczniów, i stopniowo poznaje jego grupę przyjaciół. Początek roku przynosi też nowego nauczyciela języka angielskiego. John Keating, dawny absolwent Weltona, od pierwszych zajęć prowadzi lekcje inaczej niż reszta kadry. Zamiast uczyć mechanicznego oceniania poezji, każe chłopcom patrzeć na świat z różnych perspektyw, zachęca do samodzielnego myślenia i wraca do łacińskiej zasady carpe diem. Uczniowie odkrywają, że w młodości Keating należał do nieformalnego klubu spotykającego się nocami, by czytać wiersze poza szkolnymi murami. Postanawiają wznowić te spotkania we własnym gronie. Dla każdego z nich oznacza to coś innego. Todd próbuje pokonać paraliżującą nieśmiałość, Knox zdobywa się na odwagę wobec dziewczyny, która mu się podoba, a Neil odkrywa w sobie potrzebę grania na scenie. Największą przeszkodą dla Neila pozostaje ojciec, który zaplanował synowi przyszłość i nie zamierza negocjować. Coraz śmielsze decyzje chłopców zaczynają zderzać się z zasadami szkoły, a metody Keatinga budzą niepokój dyrektora Nolana i części rodziców. Swoboda, którą odkrywają po lekcjach, szybko przestaje być dla szkoły niewinną zabawą.