9 kompania (2005)

Pod koniec lat osiemdziesiątych grupa młodych poborowych trafia do radzieckiej armii przed planowanym wysłaniem do Afganistanu. Najpierw czeka ich obóz szkoleniowy w Ferganie, gdzie surowy chorąży Dygalo próbuje w krótkim czasie przygotować niedoświadczonych chłopaków do warunków znacznie cięższych niż wszystko, co znają z cywilnego życia. Intensywne ćwiczenia, upokorzenia i konflikty stopniowo zamieniają przypadkową grupę rekrutów w zespół, którego członkowie zaczynają na sobie polegać. Po zakończeniu szkolenia żołnierze trafiają do Afganistanu. Tam kończą się ćwiczebne scenariusze, a pojawiają patrole, konwoje, ostrzał i przeciwnik doskonale znający teren. Oddział otrzymuje zadanie obsadzenia strategicznego wzgórza oraz zabezpieczenia przejazdu transportów w ramach operacji prowadzonej w prowincji Chost. Początkowe wyobrażenia o wojnie szybko ustępują miejsca codzienności złożonej z oczekiwania, zmęczenia i nagłych ataków. Żołnierze są daleko od domów, w konflikcie, którego politycznego sensu nie muszą rozumieć, ale którego skutki odczuwają bezpośrednio. Gdy pozycja staje się celem silnego uderzenia mudżahedinów, wcześniejsze szkolenie oraz więzi zbudowane między rekrutami zostają poddane próbie, a pomoc z zewnątrz nie nadchodzi tak szybko, jak powinna. Dla rekrutów najtrudniejsze okazuje się także poczucie odcięcia od szerszego obrazu konfliktu: wykonują rozkazy na odległej pozycji, podczas gdy sytuacja polityczna zmienia się poza ich zasięgiem.