Martwe zło: Ogień (2026)

Po śmierci męża młoda wdowa szuka miejsca, w którym mogłaby przeżyć żałobę z dala od codziennego zamieszania. Jedzie do odosobnionego rodzinnego domu należącego do krewnych zmarłego, licząc na spokój i obecność ludzi połączonych z nią wspólną stratą. Pobyt szybko przybiera jednak kierunek, którego nikt nie potrafi wyjaśnić zwykłym konfliktem rodzinnym. W domu pojawia się demoniczna siła zdolna przejmować ludzi i zmieniać ich w brutalne, wynaturzone wersje samych siebie. Kolejni członkowie rodziny stają się zagrożeniem dla pozostałych, a więzy krwi i małżeńskie wspomnienia utrudniają podjęcie decyzji, których wymaga przetrwanie. Izolowane położenie budynku ogranicza możliwość ucieczki oraz wezwania pomocy. Każde pomieszczenie może zmienić się w pułapkę, zwłaszcza gdy nie wiadomo, czy osoba stojąca po drugiej stronie drzwi nadal zachowuje własną wolę. Wdowa zostaje zmuszona do walki z czymś, co wykorzystuje żałobę, poczucie winy i przywiązanie do zmarłych. Dawne rodzinne relacje przestają być tylko źródłem emocjonalnego napięcia i zaczynają decydować o tym, komu można jeszcze zaufać. Próba przetrwania jednej nocy wymaga zaakceptowania, że śmierć w tym miejscu nie zawsze oznacza koniec zagrożenia, a uczucia wobec bliskich mogą zostać wykorzystane przeciwko żyjącym. Każde zawahanie ma znaczenie, bo demoniczna obecność potrafi wykorzystać moment, w którym ktoś rozpoznaje w napastniku twarz osoby, którą jeszcze niedawno kochał.