Ostatni dom (2026)

Drzwi przestają prowadzić na zewnątrz, okna nie dają drogi ucieczki, a zwyczajny rodzinny budynek nagle zamienia się w zamkniętą przestrzeń. Ann i Jason zostają uwięzieni razem z dziećmi, Ruth i Grahamem, bez jasnego wyjaśnienia tego, co odcięło ich od świata. Próby wydostania się kończą się niepowodzeniem, a zagrożenie znajdujące się poza ścianami sprawia, że opuszczenie schronienia może być jeszcze bardziej niebezpieczne niż pozostanie w środku. Rodzina szybko zaczyna liczyć żywność, wodę i inne rzeczy, które dotąd wydawały się zawsze dostępne. Każdy dzień zmniejsza zapasy, ale nie przynosi odpowiedzi. Zamknięcie wystawia na próbę relacje między dorosłymi oraz sposób, w jaki próbują chronić dzieci przed rosnącym strachem. W domu nie ma miejsca, do którego można naprawdę się wycofać, dlatego dawne napięcia i różnice zdań stają się coraz trudniejsze do ignorowania. Jednocześnie z zewnątrz zbliża się coś, czego rodzina nie potrafi rozpoznać ani zatrzymać. Próba zrozumienia zasad pułapki nabiera takiego samego znaczenia jak oszczędzanie jedzenia. Ann, Jason, Ruth i Graham muszą zdecydować, komu wierzyć i jak długo można czekać, kiedy bezpieczne miejsce z każdym kolejnym dniem coraz bardziej przypomina więzienie. Rodzice próbują przy tym zachować pozory normalności dla Ruth i Grahama, choć sami nie wiedzą, czy istnieje jakikolwiek plan wyjścia poza czekanie.