Nie życzcie mi powodzenia (2026)

Sophie Birenbaum ma szesnaście lat i najlepiej czuje się tam, gdzie codzienność można na chwilę zamienić w próbę teatralną. Gdy zdobywa główną rolę w szkolnym musicalu, pojawia się szansa, by wreszcie wyjść z cienia i zrobić coś wyłącznie dla siebie. Radość nie trwa jednak długo. W tym samym czasie rodzina dowiaduje się, że choroba nowotworowa jej matki, Elizabeth, powróciła. Sophie próbuje funkcjonować pomiędzy próbami, szkołą i domem, w którym każda rozmowa może nagle nabrać innego znaczenia. Sceniczne przygotowania wymagają od niej odwagi, koncentracji i otwarcia się na ludzi, podczas gdy prywatnie najchętniej zatrzymałaby zmiany, na które nie ma żadnego wpływu. Relacja z rodzicami staje się bardziej skomplikowana, a zwykłe nastoletnie sprawy — pierwsze zauroczenia, przyjaźnie, niepewność przed występem — mieszają się z lękiem o przyszłość. Sophie nie rezygnuje z roli, choć coraz trudniej oddzielić emocje postaci od własnych doświadczeń. Musical przestaje być tylko szkolnym wydarzeniem. Staje się przestrzenią, w której dziewczyna może powiedzieć rzeczy trudne do wypowiedzenia wprost, jednocześnie próbując pozostać córką, uczennicą i młodą aktorką, która dopiero sprawdza, czego naprawdę chce. Każda próba zbliża premierę, ale też przypomina Sophie, że poza sceną nie istnieje przygotowany scenariusz ani pewność, co wydarzy się następnego dnia.