Hellcat (2025)

Lena odzyskuje przytomność w miejscu, którego nie rozpoznaje. Leży w tylnej części jadącej przyczepy kempingowej, jest ranna, zdezorientowana i nie wie, kto ją tam umieścił. Najbardziej niepokojąca okazuje się rana wyglądająca na poważnie zakażoną. Z kabiny samochodu dociera głos kierowcy, który przekazuje jej prostą wiadomość: mają około godziny, by dotrzeć do lekarza. Jeśli nie zdążą, skutki będą znacznie gorsze niż sama infekcja. Lena nie ma jednak pewności, czy może zaufać człowiekowi po drugiej stronie ściany. Zamknięcie, ból i brak informacji sprawiają, że zaczyna odtwarzać wcześniejsze wydarzenia i szukać sposobu na ustalenie, co właściwie jej się stało. Każda kolejna rozmowa przynosi nowe wątpliwości zamiast jasnych odpowiedzi. Czas ucieka, stan kobiety się pogarsza, a granica między tym, co widzi, pamięta i sobie wyobraża, staje się coraz mniej wyraźna. Podróż do rzekomej pomocy medycznej zamienia się w psychologiczną próbę sił między pasażerką a kierowcą. Lena musi zdecydować, czy większym zagrożeniem jest postępująca zmiana w jej organizmie, nieznajomy kontrolujący trasę czy prawda, którą może odkryć przed końcem odliczania. Zamknięta przestrzeń przyczepy dodatkowo odbiera jej możliwość samodzielnego sprawdzenia wersji kierowcy, dlatego niemal każda informacja staje się podejrzana, a zwykły dźwięk za ścianą może zmienić znaczenie całej sytuacji.