Pogrzebać diabła (2026)

Julia przyjeżdża do starego domu jako pielęgniarka hospicyjna i ma przed sobą zadanie, które z pozoru mieści się w zwykłych obowiązkach zawodowych. Jej pacjentka Evelyn cierpi na demencję, dlatego zmiany zachowania, dezorientacja czy nagłe reakcje można początkowo tłumaczyć chorobą. Noc szybko przynosi jednak sygnały, których nie da się łatwo wpisać w medyczne rozpoznanie. Julia zaczyna podejrzewać, że w domu dzieje się coś niezwiązanego ze stanem podopiecznej, a obecność, którą wyczuwa między starymi ścianami, staje się coraz trudniejsza do zignorowania. Próba zachowania zawodowego spokoju zderza się z faktem, że pielęgniarka zostaje uwięziona razem z Evelyn i nie ma prostego sposobu, by przerwać dyżur czy sprowadzić natychmiastową pomoc. Im dłużej trwa noc, tym mniej pewne staje się, które zachowania wynikają z choroby starszej kobiety, a które są skutkiem działania siły spoza racjonalnego porządku. Julia musi jednocześnie chronić siebie i osobę powierzoną jej opiece, choć nie zna reguł zagrożenia, z którym się zetknęła. Dom, mający być miejscem spokojnej opieki u kresu życia, zamienia się w zamkniętą przestrzeń konfrontacji z czymś, czego nie można zatrzymać lekami ani prostym wyjaśnieniem. Każda kolejna godzina wymaga od niej rozstrzygnięcia, czy ufać temu, co podpowiada doświadczenie, czy temu, co widzi na własne oczy.