Tchórz (2026)

Rok 1916 nie zostawia wiele miejsca na młodzieńcze wyobrażenia o wojnie. Pierre przybywa na belgijski front pełen zapału i gotowy udowodnić, że potrafi sprostać temu, czego oczekuje od niego armia. Za linią walk spotyka Francisa, żołnierza z oddziału zajmującego się zaopatrzeniem, który na wszechobecną przemoc odpowiada w zupełnie inny sposób. Zamiast kolejnej musztry organizuje z kolegami przedstawienia mające choć na chwilę wyrwać ludzi z rytmu rozkazów, błota i wiadomości o następnych poległych. Teatr staje się dla grupy żołnierzy prowizoryczną przestrzenią, w której można założyć kostium, zaśpiewać, żartować i przez moment zachowywać się tak, jakby kilka kilometrów dalej nie trwała rzeź. Pierre i Francis coraz lepiej poznają siebie oraz swoich towarzyszy, a codzienność na zapleczu frontu odsłania inne oblicze odwagi niż to, którego uczą wojskowe regulaminy. Każda próba normalnego życia pozostaje jednak podporządkowana wojnie, która może w jednej chwili przerwać próbę, rozmowę albo plan na kolejny dzień. Między sceną skleconą dla zmęczonych żołnierzy a okopami obaj szukają własnego sposobu na zachowanie człowieczeństwa w świecie, który konsekwentnie próbuje ich go pozbawić. Wspólna praca nad rewią daje im czas, którego na froncie zawsze brakuje: czas na rozmowę, bliskość i decyzje podejmowane bez komendy przełożonego.